Η Διεθνής Ημέρα Αδελφών Νοσοκόμων/Νοσηλευτών γιορτάζεται κάθε χρόνο από το 1965 στις 12 Μαΐου, με πρωτοβουλία του Διεθνούς Συμβουλίου Αδελφών Νοσοκόμων. Η γιορτή αυτή θέλει να θυμίσει σε όλους μας την ανεκτίμητη συνεισφορά των νοσοκόμων σε κάθε κοινωνία. Η νοσηλευτική, γενικώς, θεωρείται ένα από τα πιο υποεκτιμημένα και κακοπληρωμένα επαγγέλματα.

Η 12η Μαΐου καθιερώθηκε ως Διεθνής Ημέρα Αδελφών Νοσοκόμων για να τιμήσει τη γέννηση το 1820 της Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ, της Αγγλοϊταλίδας φιλανθρώπου που θεωρείται η ιδρύτρια της σύγχρονης νοσηλευτικής. Η νοσηλευτική υποτιμάται δεόντως σήμερα και επίσης δεν πληρώνεται όσο θα έπρεπε σύμφωνα με την αξία που κατέχει. Στην χώρα μας η κρίσιμη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί σήμερα στον χώρο της υγείας με τις δραματικές ελλείψεις πόρων και ανθρώπινου δυναμικού, τους εξαντλητικούς ρυθμούς εργασίας, έχει οδηγήσει το νοσηλευτικό προσωπικό στα όρια κατάρρευσής του. Το κόστος της υγειονομικής περίθαλψης αυξάνεται σε όλο τον κόσμο, επιβαρύνοντας τα συστήματα υγείας και την παγκόσμια κοινότητα.

Οι Νοσηλευτές, ως ο μεγαλύτερος επαγγελματικός φορέας στον τομέα της υγείας, έχουν την εμπειρία και την γνώση που θα οδηγήσει σε βελτίωση της αποδοτικότητας και της αποτελεσματικότητας, στην παροχή ποιοτικής φροντίδας και στην επίτευξη βέλτιστων θεραπευτικών παρεμβάσεων στους ασθενείς και στον γενικό πληθυσμό. Ο ρόλος των νοσηλευτών είναι πολυεπίπεδος και πολυδιάστατος στην κοινότητα, στο νοσοκομείο, στην εκπαίδευση. Η νοσηλευτική επιστήμη και πράξη έχει πάντα στο επίκεντρο τον άνθρωπο και δρα πάντα με γνώμονα τις αξίες του ανθρωπισμού.

Στη χάραξη στρατηγικών και πολιτικών Υγείας, οι νοσηλευτές έχουν λόγο και θέση ως ισότιμοι συνεργάτες, σύμφωνα με τον θεσμικό και επιστημονικό τους ρόλο. Η υποστελέχωση των υπηρεσιών υγείας σε νοσηλευτικό προσωπικό έχει αρνητικές συνέπειες όχι μόνο για τη δυσλειτουργία του συστήματος υγείας, αλλά και για την ποιότητα και ασφάλεια των παρεχόμενων υπηρεσιών στον ασθενή και στην κοινωνία. Η οικονομική κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά και βαθύτατα ανθρωπιστική κρίση.

Γιατροί και νοσηλευτές πληρώνουν το τίμημα στην πανδημία για να σώσουν ζωές άλλων

Περισσότεροι από 150 γιατροί έχασαν τη ζωή τους από  κορωνοϊό στην Ιταλία, το διάστημα από 11 Μαρτίου μέχρι 26 Απριλίου, ανακοίνωσε η Εθνική Ομοσπονδία Συλλόγων Χειρουργών (FNOMCEO). Κι αυτό από μόνο του είναι μία φοβερή είδηση αν λάβουμε υπόψη ότι δεν έχουν καταμετρηθεί αυτοί που κατέληξαν στην αρχή της πανδημίας και ότι οι νοσηλευτές και νοσηλεύτριες που χάθηκαν έχουν ξεπεράσει τους 30.

Και η Ιταλία δεν είναι μοναδική τέτοια περίπτωση. Στις 8 Απριλίου η Βρετανία είχε ανακοινώσει ήδη τον θάνατο 8 γιατρών από covid-19 ενώ στην Κίνα σημειώθηκε τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο “γενοκτονία” υγειονομικών με παραπάνω από 3500 να έχουν δηλωθεί ασθενείς και ανυπολόγιστο αριθμό νεκρών που έριξαν μάλιστα το μέσο όρο ηλικίας των νεκρών.

Όπως σημειώνουν Κινέζοι αναλυτές, ενώ οι θάνατοι στο γενικό πληθυσμό αφορούσαν άτομα άνω των 60 ετών, μεταξύ των γιατρών και των νοσηλευτών επρόκειτο για 20άρηδες και 30άρηδες! Και παρότι επισήμως αναφέρεται ότι οι γιατροί που χάθηκαν στην Κίνα  δεν ξεπερνούν τους 13, πολλοί εκφράζουν υποψίες ότι είναι πολύ περισσότεροι.

Στις ΗΠΑ, ο Δρ Frank Gabrin, επειγοντολόγος, έχασε στα 60 του τη μάχη για την ζωή εξαιτίας του Covid-19 στις αρχές Μαρτίου. O Δρ Gabrin θεωρείται ότι είναι ο πρώτος Αμερικανός γιατρός που πέθανε στην πανδημία και συνάδελφοί του είχαν καταγγείλει στον Τύπο ότι αναγκάστηκε να φοράει την ίδια ιατρική μάσκα επί μία εβδομάδα εξετάζοντας συνεχώς ασθενείς με κορωνοϊό.

Μέχρι που κόλλησε, νόσησε πολύ σοβαρά και κατέληξε στη ΜΕΘ νοσοκομείου της Νέας Υόρκης. Χαρακτηριστικό είναι μάλιστα ότι ίδιος ήταν σε ομάδα υψηλού κινδύνου καθώς δύο φορές στην ζωή του είχε ξεπεράσει καρκίνους.

Οι φωτογραφίες των νοσηλευτών κάνουν τον γύρο του Διαδικτύου και μας «στοιχειώνουν». Τα σημάδια από τις μάσκες στα πρόσωπά τους, οι πληγές στα χέρια τους, ο καθημερινός τους αγώνας προκαλούν το κοινό αίσθημα, καλλιεργώντας ενσυναίσθηση και ευγνωμοσύνη.

Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Υγείας ήταν αφιερωμένη στους νοσηλευτές, στις μαίες και στους επισκέπτες υγείας, στην αναγνώριση και στην απόδοση τιμής στον ρόλο τους.

Εν μέσω της πανδημίας του κορωνοϊού, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) προειδοποιεί ότι ο πλανήτης χρειάζεται σχεδόν έξι εκατομμύρια επιπλέον επαγγελματίες νοσηλεύτριες και νοσηλευτές.

«Οι νοσηλεύτριες και οι νοσηλευτές είναι η σπονδυλική στήλη των συστημάτων υγείας», υπογραμμίζει ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεέσους. «Σήμερα πολλές νοσηλεύτριες και πολλοί νοσηλευτές βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, στο μέτωπο της μάχης εναντίον της ασθένειας COVID-19».

Ο αριθμός των επαγγελματιών νοσηλευτριών και νοσηλευτών σήμερα ανέρχεται σε περίπου 28 εκατομμύρια παγκοσμίως. Μεταξύ του 2014 και του 2018, αυξήθηκε κατά 4,7 εκατομμύρια, αλλά «εξακολουθεί να υπάρχει έλλειμμα 5,9 εκατομμυρίων νοσηλευτών», με τις πιο κραυγαλέες ελλείψεις να εντοπίζονται στις φτωχότερες χώρες της Αφρικής, της νοτιοανατολικής Ασίας, της Μέσης Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής.

Ακούραστοι «φρουροί» της διασφάλισης της δημόσιας υγείας είναι φυσικά και οι γιατροί.

Μπορεί τόσα χρόνια να λέμε συνέχεια ότι το ιατρικό επάγγελμα είναι και λειτούργημα, αλλά ίσως να είχαμε ξεχάσει το ουσιαστικό περιεχόμενο αυτής της μεγάλης αλήθειας. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, που για κάποιους μοιάζει εφιάλτης, γιατροί και  νοσηλευτές και όλα τα παραϊατρικά επαγγέλματα μπήκαν σε μία διαδικασία να αντιμετωπίσουν ένα αυξημένο έργο και να αποτελέσουν τους πυλώνες στήριξης για όλον τον υπόλοιπο κόσμο.

Αυτό έχει ως βασική προϋπόθεση ότι πρέπει να ξεχάσουν τον εαυτό τους, τις αγωνίες τους, τις δικές τους ανάγκες και να βάλουν προτεραιότητα την προσφορά και την στήριξη των αναγκών όλων των άλλων, με μεγάλο καθημερινό κίνδυνο για τον εαυτό τους και για το οικογενειακό τους περιβάλλον.

Η  παρούσα, πολύ δύσκολη συγκυρία είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να κάνουμε όλοι έναν απολογισμό και να δοθεί στο αγαθό της υγείας η απαραίτητη και αδιαμφισβήτητη σημασία.

Τώρα, πιο πολύ από ποτέ, αναγνωρίζουμε ότι ύψιστο αγαθό για κάθε άνθρωπο είναι η Υγεία και είναι καιρός να κάνουμε τον απολογισμό μας και να επανατοποθετηθούμε σε σχέση με τον προηγούμενο ρυθμό ζωής μας, να διαγνώσουμε τι είναι απαραίτητο και τι όχι και να κάνουμε μια πιο σωστή ιεράρχηση