Η 23η Απριλίου έχει καθιερωθεί διεθνώς από την UNESCO ως Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, αφιερωμένη σε δύο μεγάλους δημιουργούς της παγκόσμιας λογοτεχνίας, στις 23 Απριλίου 1616 έφυγαν από τη ζωή δύο μεγάλα ονόματα των γραμμάτων: ο Iσπανός συγγραφέας του Δον Κιχώτη Μιγκέλ Ντε Θερβάντες και ο άγγλος δραματουργός Γουίλιαμ Σέξπιρ.  

Στην Καταλονία, την ημέρα αυτή εορτάζεται η Μέρα των Βιβλίων και των Ρόδων, μία τοπική παραλλαγή της Γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, που συνδυάζεται με την εορτή του προστάτη της περιοχής, Αγίου Γεωργίου. Με το σύνθημα «Ένα τριαντάφυλλο για την αγάπη, ένα βιβλίο για πάντα», ο άνδρας θα χαρίσει στην αγαπημένη του ένα τριαντάφυλλο κι αυτή θα του το ανταποδώσει με ένα βιβλίο.

 Στο επίκεντρο των εκδηλώσεων, ο περίφημος δρόμος της Βαρκελώνης «Λα Ράμπλα», η πιο ζωντανή γωνιά της πόλης, «ο μόνος δρόμος, που δεν ήθελα να τελείωνε ποτέ», όπως είχε πει κάποτε ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Εκτιμάται ότι μόνο την ημέρα αυτή διακινούνται στην Βαρκελώνη 500.000 βιβλία και 4 εκατομμύρια τριαντάφυλλα.

Ο κορυφαίος θεατρικός συγγραφέας, Γουίλιαμ Σέξπιρ

Ο Γουίλιαμ Σέξπιρ ήταν Άγγλος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός και θεατρικός επιχειρηματίας.

Θεωρείται ο κορυφαίος δραματουργός των νεωτέρων χρόνος και ο μόνος, ίσως, που μπορεί να σταθεί δίπλα στους τρεις μεγάλους αρχαίους Έλληνες τραγικούς ποιητές. Ο δημιουργός του «Άμλετ», του «Μάκβεθ», του «Βασιλιά Λιρ» και άλλων αριστουργημάτων ζωντάνεψε με τους ήρωές του, όχι μόνο το πνεύμα της εποχής του, αλλά όλων των αιώνων.

 

Μιγκέλ ντε Θερβάντες: Ο συγγραφέας του Δον Κιχώτη

 

Ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες είναι χωρίς καμία αμφιβολία ένας από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες όλων των εποχών.

Η περιπετειώδης και γεμάτη οδύνες ζωή του κύλησε ανάμεσα στην περίοδο του μεγαλείου της Ισπανίας και στην αρχή της παρακμής της, πράγμα που αποτυπώνεται στο αριστούργημά του «Δον Κιχώτης», που θεωρείται ένα από τα κορυφαία και επιδραστικότερα μυθιστορήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Το έργο αυτό επηρέασε γενιές πεζογράφων, όχι μόνο στον ισπανόφωνο, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι το πιο πολυμεταφρασμένο βιβλίο, μετά τη Βίβλο.

Ας πάμε πίσω στο χρόνο. Στο 1434, πιο συγκεκριμένα. Εκεί όπου ο πεισματάρης και φιλόδοξος Ιωάννης Γουτεμβέργιος έκανε τα πρώτα του βήματα στον πολλά υποσχόμενο τομέα της τυπογραφίας.

Ο Γερμανός σιδηρουργός και χρυσοχόος άρχισε να πειραματίζεται με κινητούς ξύλινους χαρακτήρες, με αποτέλεσμα τα πρώτα δείγματα των εκτυπωτικών του επιτευγμάτων να διαφαίνονται το 1436, οπότε κι εκτυπώνει κυρίως θρησκευτικά βιβλία.

Όταν πετυχαίνει τη διπλής όψεως εκτύπωση χαρτιού το 1441, η Ευρώπη υποκλίνεται μπροστά του και ο ίδιος που θέλει να γραφτεί το όνομά του με χρυσά γράμματα στα κιτάπια της Ιστορίας, εκτυπώνει το πρώτο ολοκληρωμένο βιβλίο το 1455.

Και δεν είναι άλλο από την Βίβλο των 45 γραμμών στα λατινικά σε 180 αντίτυπα.

Η Βίβλος του Γουτεμβέργιου αποτελεί τη μεγάλη του εκδοτική επιτυχία, καθώς υπήρξε το πρώτο βιβλίο μαζικής παραγωγής.

Έκτοτε, εκτυπώθηκαν εκατομμύρια βιβλία. Βιβλία που μας κάνουν πάντα να αντιλαμβανόμαστε πως δεν είμαστε μόνο παρατηρητές αλλά και συμμετέχοντες στο σύμπαν που μας φιλοξενεί. Πως έχει μεγαλύτερη αξία το να καταλάβεις από το να μάθεις.

Αυτά τα ίδια βιβλία άλλες φορές μιλούν για δικαιώματα κι ελευθερίες τονίζοντας πως πρώτο, αλλά και βασικότερο προαπαιτούμενο ενός πολιτισμού είναι η Δικαιοσύνη.

Άλλες πάλι φορές, λένε για τον άνθρωπο που αναλογίζεται και κρίνει όσα βλέπει. Άλλες εστιάζουν στην αγάπη, αλλά και τη φιλία.

Κι είναι τότε που στις σελίδες τους κραυγάζουν όλα εκείνα που μοιάζουν λίγο ή πολύ με την ευτυχία. Την ευτυχία που είναι φτιαγμένη για να μοιράζεται. Την ευτυχία που σε σπρώχνει να αγαπήσεις και σε υποχρεώνει να αγαπηθείς. Την ευτυχία που μοιάζει μικρή όταν την κρατάς στα χέρια σου, και την ίδια ευτυχία που όταν την αφήνεις, φαντάζει τόσο μεγάλη και πολύτιμη.

 

Αυτή είναι η χρησιμότητα λοιπόν, των βιβλίων, των οποίων την ύπαρξη οφείλουμε στον Γουτεμβέργιο, και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου στις 23 Απριλίου, ας βρούμε λίγο χρόνο για να διαβάσουμε, γιατί υπάρχουν χειρότερα εγκλήματα από το να καις βιβλία.

Ένα εξ αυτών είναι να τα αγνοείς. Και μαζί να ξεχνάς πως όσο κοιτάζεις χαμηλά, δε θα μπορέσεις να βρεις ένα ουράνιο τόξο.