“Φωτογραφίζω τον πόνο και τη βία αλλά και την ελπίδα. Γιατί πάντα μέσα από αυτές τις φωτογραφίες και από αυτά τα θέματα που κάνω δεν πεθαίνει ποτέ η ελπίδα.”

Ένας από τους μεγαλύτερους φωτορεπόρτερ της γενιάς του, ο Γιάννης Μπεχράκης πέθανε το 2019, έχοντας χάσει τη χρόνια μάχη του με την επάρατη νόσο, ωστόσο είναι σαν να συνεχίζει να ζει, ακόμα μέσα από το έργο, που αποτελεί σπουδαία παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές φωτορεπόρτερ.

Θεωρούσε χρέος του να βρίσκεται δίπλα σε όποιον είχε ανάγκη ή ήταν αδύναμος και έλεγε πάντα πως δεν τον ενδιέφερε να αποκαλύψει με τη φωτογραφία του, αλλά να δει βαθιά στην ψυχή του ανθρώπου, να βοηθήσει όπως και όσο μπορεί. Δεν ήθελε κανένας άνθρωπος να υποφέρει ή να μένει στο περιθώριο, κάτι που τον έκανε να μην υποτάσσεται σε τίποτα και κανέναν και πάντα να αγωνίζεται. Αντίστοιχη είναι η αίσθηση δικαιοσύνης που τον διακατείχε, η αυταπάρνησή του, η ακεραιότητά του, η αφοσίωση στο λειτούργημά του, η σεμνότητά του και η μοναδική ακρίβεια με την οποία ξετύλιγε τον ανθρώπινο κόσμο.

Για όλα τα παραπάνω ο Γιάννης Μπεχράκης ήταν και είναι κάτι παραπάνω από ένας ακόμα φωτογράφος.